Kamieniem w szaniec

<źródło>

Niemal tydzień temu byłam z dziećmi w kinie. Wiadomo: Dzień Wagarowicza, a na ekrany weszły “Kamienie na szaniec”. Grzechem byłoby się nie wybrać.

Jak wszyscy wiedzą jestem trochę dziwna, hehe, i zwykle łatwo się wzruszam (mówiąc wprost- niemal zawsze płaczę w kinie). Byłam przygotowana na to, że przez większą część filmu będę musiała udawać okropnie dokuczliwy katar (tak na marginesie- naprawdę się przeziębiłam dzień przed kinem). A tu gucio. Nic z tego. I potrzebowałam aż tygodnia, żeby ugruntować swoje zdanie na temat filmu.

Natychmiast po seansie powiedziałam:

Przez weekend zastanawiałam się dlaczego? Czy dlatego, że bardzo długo nie mogłam zorientować się kto jest kim? Czy może dlatego, że zamiast trzech głównych bohaterów zarysowano sylwetki tylko dwóch? A może po prostu nie przekonała mnie wizja reżyserska? Nie wiem. Wiem, że czegoś mi brakowało. Jak to określili moi uczniowie: 

I taka jest prawda. W obrazie o wojnie właściwie nie ma wojny. Z drugiej jednak strony, skoro młodzi ludzie mówią, że im się podobało i uważają, że nie była to strata czasu, to może jednak nie jest tak źle.

Sukcesem na pewno jest to, że dużo i chętnie rozmawiamy na temat ekranizacji (ot choćby czym jest ekranizacja i czym rożni się od adaptacji, hehe).

Tymczasem jednak muszę przyznać, że naprawdę wzrusza mnie piosenka Dawida Podsiadło nagrana specjalnie do “Kamieni na szaniec”. Zerknijcie i Wy 🙂

Dawid Podsiadło “4:30”

PS I nawet jeśli człowiek specjalnie nie czyta przed projekcją recenzji, to później musi się z tego tłumaczyć, ech. I obiecać, że następnym razem pójdziemy na co sobie tylko zamarzą 🙂