Niezwykła dziesiątka

Dziś nie
będzie nowego pomysłu na urozmaicenie lekcji. Dziś będzie o pożegnaniu i matce
kwoce, która wypuszcza swoje pisklęta w świat. Jak się pewnie domyślacie jutro
moja wychowawcza, maturalna klasa kończy swą edukację na poziomie średnim.
Zamiast zwyczajowego “do widzenia”, powiemy sobie “żegnaj”.
Czy mi smutno? Owszem. Nie od wczoraj pracuję w szkole i nie jest to moja
pierwsza wychowawcza klasa, ale ta była wyjątkowa. Nie umiem tej wyjątkowości
zdefiniować, może po prostu nadajemy na tych samych falach?

Poproszono mnie o
zapisanie jednej anegdoty związanej z klasą. I wiecie co? Doszłam do wniosku,
że po pierwsze w mojej głowie rozpoczął się już proces idealizowania i
starannie wypieram te momenty, w których dali mi w kość. Po drugie zaś przyznam, że miałam nie lada kłopot. Próbowałam wybrać spośród wszystkich zdarzeń i wspomnień jedno i nie potrafiłam. Za każdym razem, kiedy zaczynałam myśleć o klasie otwierały się w mojej głowie różne szufladki ze wspomnieniami. A to jak w parki kręciliśmy “Lalkę”, a to znów jak K kwadrat podskakują korytarzem, trzymając się za ręce. Innym razem wraca do mnie wspólna wizyta w Domu Dziecka, po to by za chwilę ustąpić miejsca próbom poloneza i studniówce. Wiem jedno. Z całą pewnością jest to zespół, za którym będę tęsknić.

Czy i uczniowie wspomną kiedyś zwariowaną wychowawczynię? Nie mam pojęcia. Na wszelki jednak wypadek wykonałam małe przypominajki- kolorowe, “szczęśliwe” słonie. Pójdą w świat wraz z dobrym słowem 🙂 Bo cóż więcej mogę zrobić? Chyba tylko życzyć : odwagi do spełniania marzeń, siły do pozostania zawsze sobą i determinacji w znajdowaniu własnej drogi. I tak też jutro zrobię…
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.